No products in the cart.
De schoonheid van het loslaten
“Laat het maar los”, makkelijker gezegd dan gedaan voor de meeste mensen. Wij zijn een stuk beter in vasthouden, met alle gevolgen van dien.
Oorlogen om stukjes land die ooit een ander toebehoorde, emoties om verlies die zich vastzetten in ons lichaam, gedachtes die rond blijven zingen in ons hoofd.Het niet kunnen loslaten kan dus een flink gevecht opleveren met anderen en jezelf.
Ook voor mij is dit regelmatig een thema wat altijd weer de nodige emoties, variërend van boosheid tot angst teweegbrengt.
Een meditatie of de wijze woorden van een van mijn leermeesters kan dan wat verlichting brengen, de natuur brengt me dan vaak weer net dat stapje verder wat ik op dat moment nodig heb.
Zo ook deze zondagochtend in mijn zo typische eengezinswoning achtertuintje.
Ooit ingericht als grasveld met schommels en zandbak en daarna zo praktisch mogelijk met veel stenen en wat makkelijke planten, zodat ik er niet meer dan 2x per jaar iets in hoefde te doen.
Na een retreat met Satish Kumar bij Schumacher college werd echter het zaadje geplant om dichtbij mijn huis een Gaia plekje te creëren.
Een plekje in de natuur waar je even tot jezelf kunt komen, je hoofd kunt leegmaken en waar ruimte kan ontstaan voor oplossingen en vernieuwing. Er kwam een klein muurkasje, een regenton, tegels werden gewipt en ik volgde een cursus over het belang van een gezonde bodem. In het voorjaar werden er geen kant en klare 1-jarigen en tomatenplantjes gekocht, maar tomaten en bloemzaadjes geplant, waarna een mooie periode volgde van verzorgen en groeien.
Juni, juli en augustus begon het grote genieten; de tomatenplanten met hun mooie rode vruchten straalden in de zomerzon, bijen en hommels vlogen af en aan om zich te laven aan de mooiste bloemen en de tuin voelde als een groene oase.
Maar inmiddels is het moment daar gekomen dat de laatste tomaten nog een poging tot rijpen doen en de bloemenpracht is geëvolueerd tot een dorre bos stengels en uitgedroogde bloemen. De verwondering van al het moois verandert in een soort van melancholie die behoort bij afscheid nemen.
Vanmorgen liep ik na mijn ochtendmeditatie langs de bloemen en frambozenstruiken en werd geraakt door de schoonheid waarmee de natuur haar vruchten en zaden loslaat en zo weer op haar eigen wijze nieuw leven creëert. De zonnebloem met de zonnepitten in haar bloemenhart, de vrucht van de framboos die loslaat en het jaar erop een nieuwe frambozenplant geeft, de vele zaden in de uitgedroogde bloemen die nieuw leven brengen.
Ja, de natuur is een goede leermeester in het leren zien van de schoonheid van het loslaten.
Xandra van der Vegt - Lammers
Pedagogisch coach en yogadocent
Geef een reactie